MULLERES SURREALISTAS: LEONORA CARRINGTON

“¿El mundo que pinto? No sé si lo invento, yo creo que más bien es ese mundo el que me inventó a mí“.

Leonora Carrington

 A pintora, escultora, grabadora, escritora, dramaturga e escenógrafa Leonora Carrington naceu en Chorley, Lancashire, (rexión con ambente moi especial, onde a tradición sitúa ás meigas, os autos de fe e as novelas neogóticas que inflúe na obra de Leonora e que tanto admirarán os surrealistas) Inglaterra en 1917.  Dende moi nova foi dun colexio a outro, debido a súa rebeldía, non era mala estudante, máis tiña unha aversión a autoridade e as institucións de todo tipo, non só as relixiosas, o que a levou a fuxir de casa con somentes 19 anos.

Autorretrato. 1938

Verde. 1942

Os Faustos do subsuelo. 1947

A tentación de San Antonio. 1947

Samain. 1951

 No ano 1936 ingresa na academia Ozenfant de arte, en Londres, fuxindo un tanto do ambente opresivo familiar. No ano seguinte coñece a Max Ernst, quen a vincula ao movimiento surrealista, e con quen mantén unha relación tras unha viaxe a París, onde convive e coñece a Bretón, Miró, Picasso e Dalí. Participa en 1938 na Exposición Internacional de Surrealismo en París e Ámsterdam e escribe un libro de relatos titulada La casa del miedo. Previamente á ocupación nazi de Francia,  Leonora participa e colabora co  Kunstler Bund (ao igual que varios artistas do movimiento surrealista) movemento subterráneo de intelectuais antifascistas.

O templo da palabra. 1954

As distracciones de Dagoberto. 1954

Shide. 1954

 Durante o ano 1938 viven nunha casa en Saint-Martin-d'Ardèche, ata que en septembro de 1939 Max Ernst foi declarado enimigo do rexime de Vichy. Detido e levado á  prisión no campo de Les Milles, Leonora sufriu unha desestabilización psíquica, que unida á  invasión nazi a levan a  España, onde foi ingresada polo seu pai nun. hospital psiquiátrico de Santander. Deste período a pintora describe na súa obra autobiográfica “Memorias de abaixo”, os pormenores desta dramática historia e máis a pegada tan tráxica que deixou nela, aínda que consegue, según Emerich acadar:”un proceso de reapropiación da conciencia, unha purificación para alcanzar o saber absoluto”.

 O xuglar. 1954

Ab eo Quod. 1956 

Froita prohibida. 1959

 Figura na auga. 1960

 En 1941 fuxíu do hospital chega a Lisboa, onde atopa refuxio na embaixada de México, onde coñece a Renato Leduc quen a axuda a emigrar, e con quen casa e viaxa a Nueva York. En 1942 emigra a México onde se divorcia de Renato Leduc ao ano seguinte. En México, a pintora volve a retomar a amizade dos amigos e das amigas surrealistas, tamén no exilio mexicano como André Breton, Benjamin Péret, Alice Rahon, Wolfgang Paalen e sobre todo coa pintora Remedios Varo, con quen mantivo unha gran amizade. Casa tamén en Mexico co fotógrafo Emerick Weisz, o compañeiro de Robert Capa, con quen terá dous fillos: Gaby e Pablo, para quenes escribe algúns dos seus relatos.

 Gana no 2005 Premio Nacional de Ciencias y Artes en el área de Bellas Artes, otorgado polo gobierno de México e falece aos 94 años na Cidade de México no 2011. 

Que sería do paxaro. 1960

A advertencia dunha nai. 1973

Sol Niger. 1975

 A proposta estética de Carrington, cargada de lastres masculinos míticos e reais, non ten unha lectura lóxica, pois abonda nun mundo irreal (ou surreal) lírico e reflexivo, que proclama unha obra aberta que deixa a quen a mira o camino aberto para reflexionar sobre a existencia humana. Nos seus cadros, presenta atmósferas pasadas e presentes, nas que expresa ideais imposibles a partir de iconografías míticas de relatos que a súa nai contáballe de nena, e que están mergulladas de meigas, hadas, gnomos e outros seres fantásticos de distintas mitoloxías, que sustentaan a súa fantasía e que se entendía moi ben dentro da linguaxe surrealista. Aínda así, a súa pintura ten armonía e orde, dentro dun círculo pechado, dun universo onde existen leis que implican un significado dentro dese universo gótico e surreal, onde conviven distintas influencias e temas según diversos autores e autoras como: o mito céltico, o simbolismo alquímico, o gnosticismo, a cábala, a psicología junguiana e o budismo tibetano. Leonora co seu sentido do humor,-según a súa biógrafa, Elena Poniatowska- esnaquizou imposicións, incluso a obriga de ser surrealista, pois o seu mundo foi celta, cunha obra que achégase ao mundo da súa nenez, un mundo que ilóxico, un mundo inesperado de poesía que é o de os duendes Sidhes.

Touro bravo. 1977

Laberinto. 1991

 Carrington, realiza tamén diversas esculturas que levan o selo da súa iconografía á terceira dimensión.

 Como escritora, Carrington deixou pegadas da súa existencia en varias das súas obras:

• La Maison de la Peur (1938). En español: La casa del miedo
• Une chemise de nuit de flanelle (1951). En español: Una camisa de dormir de franela
• El mundo mágico de los mayas (1964), con ilustracións da autora
• La dame ovale (1939). En español: La Señora Oval: Historias surrealistas
• The Hearing Trumpet (1976). En español: La trompeta acústica
• La puerta de piedra
• El séptimo caballo y otros cuentos
• Conejos blancos
• En bas (1940). Autobiografía
• La invención del mole (1960)

BIBLIOGRAFÍA

Marián L.F.Cao: Creación artística y mujeres. Recuperar la memoria. Narcea. Madrid, 2000

Chadwick, Whitney:  “Mujer, arte y Sociedad”. Ed. Destino. Barcelona. 1999

Thomas, Karin: Estilos de las artes plásticas en el siglo XX. Hasta Hoy. Ed. Del Serbal. Barcelona. 1988

VVAA: “AMAZONAS del Arte Nuevo”. Catálogo Fundación MAPHRE. Madrid. 2008

VVAA: Women Artist. Taschen.(Editado por Uta Grosenick, Colonia) 2001

Leonora na rede:

https://es.wikipedia.org/wiki/Leonora_Carrington

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/informacion/2015/04/05/leonora-carrington-mujer-paso-vida-huyendo/00031428259909286751544.htm

http://www.epdlp.com/pintor.php?id=3852

http://contraculturamx.blogspot.com.es/2013/05/galeria-leonora-carrington.html

LEONORA CARRINGTON on PhotoPeach

MULLERES SURREALISTAS: REMEDIOS VARO

 Nacida en España no ano 1908, na súa obra aparecen inclinacións ata a maxia e  a busca da armonía coa natureza.

 Dende moi nova amosa interese pola pintura, polo que ingresa a idade de 15 anos na Academia de San Fernando en Madrid, tras recibir ensinanza de debuxo técnico de mans do seu pai, quen tamén a levaba a visitar museos. De ahí a importancia da autobiografía na súa obra, polo que é moi importante explorar a relación entre a súa vida e a súa proposta estética, como amosa o paso polo colexio onde estudou en Madrid, de estrictas normas, que será o xermen de varios cadros que pinta con posterioridade en México, como Hacia la torre (1961) ou A fuxida (1962).

A mensaxe. Collage sobre cartón. 1935

As almas dos montes. Óleo sobre triplay. 1938

A gruta máxica. Gouache e tinta sobre papel.1942

Angustia. Gouache sobre cartulina. 1947

 Tras rematar os seus estudos casa con Gerardo Lizárraga, con quen viaxa a París, Francia, onde residirá  un ano, para votar a Barcelona en 1932, onde traballa como debuxante publicitario xunto ao seu home, de quen se separa en 1935. Será Esteban Francés, quen a introduce no círculo surrealista de André Breton,  o que a leva a realizar diversos cadáveres exquisitos a base de collages en colaboración con Óscar Domínguez, Esteban Francés e Marcel Jean. Aínda que en relación co movemiento surrealista, intégrase no grupo Logicofobista, que pretendía representar os estados mentais internos da alma, empregando formas suxerentes de tales estados. Durante a súa colaboración con este grupo, Remedios Varo pinta L’Agent Double, obra que anticipa o seu estilo posterior. E aínda que non forma parte oficilamente do grupo surrealista, Remedios asistiu as súas reunións e expón en varias exposicións internacionais co grupo e participa nas súas publicacións como “Minotauro”, “La Bréche” ou “Surrealismo”.

Insomnio. Gouache sobre cartulina. 1947

Alegoría do inverno. 1948

Valle da lúa. 1950

Xardín do amor. 1951

Ciencia inútil ou O alquimista. 1955

 Durante a guerra civil española, Remedios Varo milita no bando republicano, onde debido a o seu traballo antifascista, coñece ao poeta Benjamin Péret, do que namorase e con quen viaxa de novo a París, onde reside ata a invasión nazi, ata que exíliase a México xunto co poeta onde grazas á política do presidente Lázaro Cárdenas de acollida de refuxiados políticos, son rápidamente autorizados a desenvolver  a súa actividade laboral.

 En 1947 Remedios sepárase de Benjamin Péret, e viaxa ata Venezuela, como integrante dunha expedición científica do Instituto Francés de América Latina. Estando en Venezuela, ademais do seu traballo como ilustradora entomológica, a pintora puido continuar enviando cartaces publicitarios para Bayer mentres traballa para o instituto de malariología venezolano.

O flautista.1955

As follas mortas. 1956

Caza nocturna. 1958

A despedida. Óleso sobre tea. 1958

Visita inesperada. Óleo sobre masonite. 1958

O visitante. Óleo sobre cartulina. 1959

Exploración das fontes do Orinoco. Óleo sobre tea. 1959

 No ano 1949 retorna a México, onde contina coa súa laboura de ilustradora publicitaria, ata que casa co político austríaco Walter Gruen, quen a convence para que se consagre totalmente á pintura. Será en México, na Galería Diana onde presente por primeira vez os seus traballos no ano 1955, cidade no que o ano seguinte presenta a súa primeira individual.

 Nesta cidade establece lazos de amizade con moitas artistas e pintores, sobre todo Leonora Carrington, a quen unía a súa estética surrealista, e que comparte con Remedios a investigación en temas como a alquimia, a maxia, o poder creador da muller e a súa relación coa natureza, o que leva a ambas a participar do mesmo universo tanto desde o punto de vista formal como iconográfico.

Ata a torre. 1960

Ascensión al monte. Óleo. 1960

Mimetismo. Óleo sobre masonite. 1960

 Tras a súa segunda exposición, en 1956, declárase independente do movemento surrealista e das súas teorías, abondando nun universo pictórico habitado por mulleres, triangulares e con grandes ollos almendrados e misteriosos, de nariz afilada e cunha grande melena. Son obras nas que crea un mundo propio, con personaxes algo andróxinos, baseados na estilización das súas propias facciones, que sírvenlle para expresar a realidade da experiencia feminina,  a partir de lugares case máxicos onde se desenvolven tarefas asignadas as mulleres: bordando, cocinando ou criando, pero como lugar onde pódense levar a cabo descubrimentos superiores e creaciones máxicas. Ao mesmo tempo transforma tipoloxías eminentemente masculinas como o Minotauro, e dalles forma feminina, pinta Ulises femininas e un Pan en forma de ninfa dos bosques, o que da lugar á feminización do mito, en pinturas onde o rigor da aprendizaxe académico europeo combínase cunha imaxinación chea de fantasía e cun eixe temático que explorará durante toda a súa traxectoria artística.

Bordando o manto terreste. 1961

A chamada. Óleo sobre masonite. 1961

Banqueros en acción. Óleo sobre masonite. 1962

Fenómeno . Óleo sobre masonite. 1962

Natureza morta  resucitando. Óleo sobre tea. 1963

 Tamén é moi importante salientar as variadas técnicas que Varo emprega durante toda a súa traxectoria: óleo, collage ou gouache traballadas en distintos soportes. De feito, Varo, como outras artistas surrealistas ou que estiveron nalgún momento identificadas con esta tendencia, achegouse a identificación da muller coa natureza creativa, a través dunha mente analítica e actitude irónica, adquiriu coñecementos teóricos e prácticos, e traballou meticulosamente, construindo superficies tensas mediante pinceladas cuidadosamente moduladas.

 Remedios Varo, faleceu dun paro cardíaco o 8 de octubre de 1963 na  Cidade de México.

BIBLIOGRAFÍA

Marián L.F.Cao: Creación artística y mujeres. Recuperar la memoria. Narcea. Madrid, 2000

Chadwick, Whitney:  “Mujer, arte y Sociedad”. Ed. Destino. Barcelona. 1999

Thomas, Karin: Estilos de las artes plásticas en el siglo XX. Hasta Hoy. Ed. Del Serbal. Barcelona. 1988

VVAA: “AMAZONAS del Arte Nuevo”. Catálogo Fundación MAPHRE. Madrid. 2008

VVAA: Women Artist. Taschen.(Editado por Uta Grosenick, Colonia) 2001

Remedios Varo na rede:

http://remediossvaro.blogspot.com.es/

http://clio.rediris.es/exilio/remediosvaro/RemediosVaroarticulo.htm

http://pendientedemigracion.ucm.es/info/angulo/volumen/Volumen05-1/varia05.htm

http://institucional.us.es/revistas/arte/01/15%20martin.pdf

REMEDIOS VARO on PhotoPeach

MULLERES SURREALISTAS: UNICA ZÜRN

   UNICA ZÜRN. A HACEDORA DE ANAGRAMAS

  As surrealistas son mulleres fotógrafas, cineastas e autoras do movemento que xurde na década de 1920, e que na meirande parte estiveron relacionadas co movemento surrealista oficial, aínda que algunas inspíranse nel, e tiveron unha relación máis distante.

 Relegadas tradicionalmente a un papel secundario e as veces pasivo na sociedade, estas artistas atoparon moi cedo na praxis artística o xeito de rachar o pechado mundo no que viven. De feito, o surrealismo foi o movemento de vangarda que máis muleres aglutino unas súas filas, pois proclama a imaxen da muller como ser espontáneo e intuitivo e apoiou a súa creatividade, dentro dun contexto social onde o rol da muller estaba a mudar. Porén, aínda que aceptadas no grupo, as artistas quedaron sempre afastadas do círculo de poetas e pintores que redactaban o manifestó e formularon a teoría surrealista. André Bretón, o pai do grupo surrealista, era quen de decidir quen pertencía ou non ao grupo, e conformaba un ciclo masculino creador que realizaba violentos asaltos a imaxe feminina, pois aínda que as mulleres eran totalmente aceptadas dentro deste círculo pechado, animadas a traballar dentro del, e aparecen tamén nos manifestos divulgando o seu traballo e participando nas súas exposicións, o que sí e certo e que no trato cotiá, seguiron tratando á muller mais coma un obxecto de desexo que coma unha igual, e atribuía ao varón todos os dereitos patriarcais, mentres convertía á muller nunha mera impulsora da actividade masculina, otorgándolles o papel de MUSAS ou modelos.

 Por outra banda, aínda que entre homes e mulleres surrealistas, existiron vínculos de amizade e en moitos casos amorosos, tamén é certo, que moitas destas mulleres novas e cultas, viviron un soño de emancipación que en ocasións foi de desenlace tráxico, mentres que outras como Remedios Varo ou Maruja Mallo, ante unha arte que fomentaba a realidade persoal, volcáronse nela e realizaron unha obra madura tras abandonar ese círculo surrealista. Polo xeral, estas artistas amosaron a súa valía como artistas e criticaron unha sociedade que pretendía colocar as mulleres nun segundo lugar, máis algunhas como Sonia Delaunay, ou Dora Maar, se doblegaron ante a suposta personalidade dos seus compañeiros artistas ou caeron en simas profundas cando foron abandonadas por estes.

Unica Zürn. Hexenteste.1945

 Porén, non todas as surrealistas anteponen o persoal ao seu mundo artístico, pois moitas viviron con liberdade moitas relacións e proseguiron coa súan andaina artística como Maruja Mallo ou Leonora Carrintong, quen expresou con toda claridade o gran fraude que para el supuxo o surrealismo e que foi quen de mostrar o seu rexeitamento contra as imposicións sociais impostas as mulleres, tanto nos seus libros como na súa obra pictórica, formando xunto con Remedos Varo, a quen admiraba , un dúo moi crítico contra a sociedade patriarcal, pois estas mulleres, na meirande parte silenciadas polos manuales, incluso nos literarios, comparten cos homes surrealistas unha innegable calidade, aínda que este movemento, o surrealista concedeulles un lugar secundario nas súas filas. Outras artistas, non vinculadas sexualmente ao sexo masculino como Claude Cahun ou Alice Rahon, reivindicaron a busca incesante de sí mesmas na arte e a súa máis grande denuncia está baseada nos estereotipos de xénero, conscientes do reparto desigual de papeles para ambos sexos.

 O xeito en que estas mulleres amosaron o seu rexeitamento pola sociedade patriarcal, foi case sempre a partir da súa propia obra, na que amosaron os seus soños de cambio e renovación, denunciando a posición secundaria que tiña neses momentos o sexo feminino, e obxetando o seu papel de musas ou de simples compañeiras dos artistas surrealistas. Querrán ocupar o seu propio lugar, sen renunciar a súa propia vida, vivindo a voráxine da creación do mesmo xeito que os seus compañeiros, incidindo na expresión de vistuosismo na pintura o una fotografía que se presuponía como producto masculino, como consecuencia do exercicio da razón, e afastándose das falsas categorías femininas impostas pola sociedade e polos seus propios compañeiros do mundo surrealista, unha destas artistas foi Unica Zürn.

Unica. Zürn. S/T. 1960

  Nacida en Berlín, o 6 de xullo de 1916, morre en París en 1970. Escritora e pintora alemá,  comezou a súa carreira como guionista antes da segunda guerra para a compañía cinematográfica alemá UFA. Trala guerra, sobrevive vendendo os seus relatos e novelas por entregas a xornais alemáns e suizos.

 No ano 1942, cásase con Erich Laupenmuhlen, con quen tivo dous fillos, comezando a traballar como xornalista e escritora, o que a leva a frecuentar os círculos artísticos de Berlín. Finalizada a Segunda Guerra Mundial, coñece en 1953 ao artista surrealista Hans Bellmer, debuxante e escultor inclasificable, que se tornaría famoso como creador de obxectos-fetiches surrealistas grazas á súa famosa serie de bonecas (Poupées), corpos de anatomía imposible, moitas veces situados en escenarios sinistros,  con quen viaxa a París, entrando no círculo surrealista, pois ponse en contacto con Henri Michaux, André Breton, Man Ray, Hans Arp, Marcel Duchamp e Max Ernst. A partir de 1957, ingresa en diversas ocasión en centros psiquíatricos para superar as súas crises de esquizofrenia, especialmente tras ser fotografada espida e encadenada por Bellmer para a portada do número 4 de Surréalisme même,  coa peza “Guárdese en lugar fresco”, nestas fotografías que Bellmer fixo en 1958, utilizando a performance propia dos rituais de bondage sadomasoquista, o corpo de Unica aparece, en diferentes posicións, atado con cordo, coma se fose un pedazo de carne para asar.

Retratos de Bellmer a Unica.

 De feito como parella de Bellmer, posou para el en diversas oacasións. Mais esta relación de Unica e Bellmer tivo unha estreita relación co mito surrealista do amour fou e coa visión transgresora do erotismo de Bataille, é dicir, un forte compoñente sadomasoquista, que ela recoñeceu explícitamente (falando en terceira persoa, que era o xeito en que esta escritora expresábase, e que correspóndese coa vivencia psicótica que o psiquiatra alemán Klaus Conrad describiu, no seu libro clásico “A esquizofrenia incipiente” (1958), como unha das experiencias nucleares da esquizofrenia, a anastrofé, é dicir, a vivencia de autorreferencialidad extrema do paciente esquizofrénico, a través da cal  ten a sensación de que «todo vira en torno ao propio eu” ): «A ela gústalle experimentar dor co pracer», confesou nuns dos seus textos. Bellmer era un gran erotómano que sublimou, como outros artistas, as súas pulsións sádicas a través da arte, pero tamén soubo ser o seu compañeiro, o seu principal apoio artístico e emocional e o fiel defensor dos seus dereitos, cando Unica, xa moi deteriorada, demostraba non ter capacidade para tratar cos marchantes, quizaís por este motivo Unica tiña por el sentimentos que oscilaban entre a admiración e a submisión.

Ilustracións de Unica para Oracles et spectacles. 1967

 A obra plástica  de Unica expúxose, con prefacio de Max Ernst, na galería Lle Point Cardinale de París en 1962 e 1964, pero fíxose máis coñecida trala gran exposición retrospectiva organizada en Alemania en 1998. Ademais de contos e folletines publicados en xornais berlineses, durante a vida de Zürn só viron a luz o pequeno libro de anagramas Textos de bruxas (1954) e o conto Primavera sombría (1969).

 Será en París, onde Unica comeza a debuxar e a escribir anagramas, xogos de palabras que resultan da combinación das letras dunha palabra ou frase para producir novas palabras. O anagrama foi unha das técnicas usadas polos surrealistas como a «escritura automática» ou os «cadáveres exquisitos» para intentar reducir ao mínimo o efecto das instancias de control e represión do subconsciente. A súa obra plástica, paralela aos seus escritos, está chea de debuxos onde narra os seus soños, e os seus medos e fai tamén anagramas, sendo a precursora de Oulipo, (que é a sigla de “operador de literatura potencial”, xorde a partir dos encontros realizados por escritores franceses de vanguardia, entre outros George Perec e Raymond Quenau, para fornecer as formas do bo uso que pode facerse da literatura, investigando as súas formas e de estruturas novas. Propoñen a escritura a partir de certas limitacións, controlando ás palabras por medio da razón, dotándoas dun límite.) En 1954 expón nunha galería de Berlín o seu primer libro “Hexentexte” composto por 10 debuxos automáticos 5 e 10 anagramas aos que ela califica como “escrituras brujas”, os anagramas están formados a partir das palabras “Je sème le néantblanc”. Máis tarde publica “Oracles et spectacles” con poemas, anagramas e augafortes.

Unica. Debuxo. 1960

Unica Zürn. S/T. 1967

 Os debuxos de Zürn, inquietantes e de liña fina, están poboados de animais fantásticos, grifos e dragóns, peixes dun extraño universo marino e insectos salidos tanto dos seus delirios como da súa imaxinación, entre os que as veces aparecen rostros humanos. Son debuxos AUTOMÁTICOS, do mesmo xeito que os traballados por Henri Michaux, con quen ao parecer tivo  unha forte relación, nos que a man liberada da súa parte consciente fai xurdir mundos misteriosos e parecen ser visto a través dun microscopio, mundos que poden lembrar ás narraciones de Lovecraft, mundos saidos de pesadelos.

Unica. Debuxo. 1965

 Nos seus últimos debuxos, existe unha asociación de imaxes, nos que aparece a multiplicación e superposición de facianas, que desdóblanse ou que debuxa simultáneamente de frente e de perfil, coma os facetados cubistas, debuxos moi gráficos, nos que existe unha acentuación dalgunhas partes, con negros en certas zonas, ou garras. Esta fusión de persoas ou animais que practica Unica ten un claro referente nos xogos da arte romana así como da persa e iraní, pero en Unica aparece tamén con un claro componente surreal, que parece ser obedece a súa enfermidade mental, así como ao uso de sustancias sicotrópicas. Os seus problemas mentais foron aumentando durante os anos seguintes, ata que, en 1970, terminou por suicidarse arroxándose ao baleiro desde a súa casa en París.

BIBLIOGRAFÍA

Marián L.F.Cao: Creación artística y mujeres. Recuperar la memoria. Narcea. Madrid, 2000

Chadwick, Whitney:  “Mujer, arte y Sociedad”. Ed. Destino. Barcelona. 1999

Thomas, Karin: Estilos de las artes plásticas en el siglo XX. Hasta Hoy. Ed. Del Serbal. Barcelona. 1988

VVAA: “AMAZONAS del Arte Nuevo”. Catálogo Fundación MAPHRE. Madrid. 2008

VVAA: Women Artist. Taschen.(Editado por Uta Grosenick, Colonia) 2001

UNICA ZÜRN on PhotoPeach
NA rede:
https://debedehaber.wordpress.com/2015/03/30/las-mujeres-surrealistas-no-aceptaron-el-papel-secundario-que-les-atribuia-el-movimiento-de-andre-breton/
http://adriangramary.com/agramary/Articulos/Entradas/2013/8/4_UNICA_ZURN._LA_ALUCINADA_SUTIL.html
https://revistas.ucm.es/index.php/ARTE/article/viewFile/ARTE0707110203A/8974
https://palidofuego.wordpress.com/2011/03/02/mujeres-en-tiempos-de-oscuridad-iii-unica-zurn-o-el-trazado-infinit

ABSTRACCIÓN XEOMÉTRICA: TRABALLO DE GRUPO (Parte III)

 No primeiro trimestre o alumnado de segundo curso do aula de pintura, participou nun traballo teórico sobre a Abstracción Xeométrica, que logo presentouse na aula e que deu lugar a moitas consideracións sobre este estilo pictórico que nace nas vangardas do século XX e que con posterioridade foi interpretado por moit@s artistas e que segue en vixencia na actualidade. Tras o estudo e reflexión sobre a práxis de distint@s artistas, cada alumno e alumna, decidiu escoller un deseño a color de entre os moitos que se fixeron durante o trimestre e realizalos sobre lenzo, en formatos de 30 x 30 ou 40 x 40 cm, seguindo a miña proposta de elexir unha gama armónica simple para cada peza.

  A gama armónica simple consiste na elección de dous complementarios, e decidir cal deles será o DOMINANTE, para logo engadir as cores adxacentes a outro complementario. Algunhas das pezas foron logo vernizadas.

 No PHOTOPEACH, os resultados.

ABSTRACCIÓN XEOMÉTRICA EN ACRÍLICO. 2015 on PhotoPeach