O ENTROIDO na aula DE PINTURA: traballo colectivo (PARTE III)

 Durante o traballo de elaboración da obra, o martes fixemos unha festa, na que o alumnado tiña que disfrazarse e como eixe principal, o tema tiña que falar da pintura, polo que podíamos disfrazarnos ou dalgún pintor ou pintora famosa, ou dun cadro. Fixemos un photocall, diante da obra que estamos a realizar. Estas son algunhas das fotos do alumnado que disfrazouse ante a peza aínda sen rematar. 

Magritte

Yoko Ono

Dalí

Dúas bailarinas de  Degás e o seu mestre de danza

Mary Cassat

Laxeiro

Madame Pompidou

Diego Rivera e as Tres Fridas

Profesora de Pintura, moro de Delacroix e pintor descoñecido

Yoko, careta de Venecia, Andy Warhol e Velázquez

Déixovos máis fotos no PhotoPeach.

ENTROIDO 2015 on PhotoPeach

O ENTROIDO na aula DE PINTURA: traballo colectivo (PARTE I)

 Como actividade do entroido, o alumnado de Pintura (incluídos os tres cursos) prantexouse a tarefa de realizar un cadro de gran formato, (200 x 100 cm) na que participara todo o alumnado.

 Por iste motivo, cos grupos de Iniciación realizouse un proxecto que posúe varios pasos ben definidos:

-Realización dunha pintura automática. Que consiste na realización dun debuxo sen que a consciencia traballe dun xeito preciso.

-Rescate dunha parte dese debuxo, que posteriormente será traballado con cor en pequeno formato. Estes son alghúns dos bocetos.

-Como terceiro paso, realización nun soporte específico de papel de lixa para pastel, pasando o boceto en pequeno formato a un fomato de 70 x 50 cm. A elección do soporte é tamén unha parte moi importante do proceso de aprendizaxe na práxis pictórica.

 Será a partir destas pezas, e tras moitos debates grupais sobre as posibilidades de cada obra para realizalo en gran formato, cando se escolla unha que será feita coa técnica de acrílico sobre lenzo, o que cambia moito a estrutura da obra en canto a súa realización ao ser o pastel unha técnica seca e o acrílico húmida. 

Esta foi a peza elexida, en pequeno formato.

Ao mesmo tempo que se traballaba na peza de gran formato, o alumnado de iniciación traballaba nas pezas grandes en pastel. É interesante salientar que o alumnado escolleu papeis de distintas cores e tivo total libertade para elexir a gama cromática. 

As obras finais aparecen neste PhotoPeach.

OBRAS EN PASTEL. 2015 on PhotoPeach

MARLENE DUMAS (Parte IV)

The sleep of reason. 2009

 As súas pinturas derivadas de fotografías utilizando o corpo para falar de temas sociais sempre espiñentos como a relación dos pais e unha sensación de abandono por parte da perda do amor.

Representar á visión irreverente dun artista defínese no "exilio " no equilibrio entre dúas culturas que África e Europa. Pero é precisamente o contraste cultural, o que consegue impartir misterio e enerxía ao seu traballo.

 O estilo borroso, líquido, non está interesado nos detalles non quere capturar o espírito das persoas que algunha vez pintadas, pero só a esencia vaga percibido polo artista. A claridade debido á elección das obras figurativas da pintura é só aparente: Dumas nas súas entrevistas afirma que non hai nada nas súas imaxes de obras de arte, pero todo xira en torno a un concepto do que desexa liberarse de exorcizar o drama e a confusión que a aflixe a ela e o home contemporáneo.

Wall Wailing.2009.Óleo

Wall weeping.2009.Óleo

Agains the wall. 2099. Óleo

Child waving.2010. Óleo

Tree. 2010. Óleo

Páxinas sobre a artista na rede:

http://www.saatchigallery.com/artists/marlene_dumas.htm

http://www.davidzwirner.com/artists/marlene-dumas/survey/image/page/10/

MARLENE DUMAS on PhotoPeach

MARLENE DUMAS (Parte III)

The woman of algiers, 2001

Inmaculate. 2003

 A súa obra mantén en moitas ocasións unha aparencia inacabada, con trazos lixeiros e pouco certeiros que impiden un completo discernimiento, a medio camiño entre o esquematismo do debuxo e a composición depurada, a medio camiño entre o perceptible e o oculto.
 Marlene Dumas alardea da súa falta de rubor, do seu descaro para someter as imaxes que toma prestadas e trasladalas a un territorio que mestura o sórdido e o confuso.

Anonymus. 2005

Moshekwa.2006.Óleo

The blindfolded man.2007. Óleo

 Hai unha sensación dramática que empeza por atisbarse pero que permanece por un tempo nun estado nebuloso que se disipa a medida que tomamos noción do tema en cuestión. A comprensión final do suxeito vén dado pola nosa asimilación dos títulos que dá ás súas obras pois, desde principios das súas carreira, a artista é moi afeccionada á linguaxe, ao grafismo e á mensaxe explícita. Dumas admite non distinguir entre un tema tabú e un convencional pois di non atopar esa fronteira. A este respecto convén dicir que a exposición titúlase “Suspect” e que unha parte importante da obra de Dumas trata o xénero do retrato. Ao contemplar esas figuras que nos escrutan vémosnos/vémonos obrigados a preguntarnos Quen é o sospeitoso? Non sabemos si debemos mirar á figura en ton acusador ou ruborizarnos ao pensar que podemos pecar.

 Contemplar algunhas das pinturas de Marlene Dumas supón vivir nun clima de intranquilidade. De Elizabeth Peyton dixo: “Ela pinta xente agradable....Eu non”.

Helena´s dream.2008.óleo

Selfportrait noon. 2008

The sleep of reason. 2009

Mostra ARTE E SANIDADE

 Actualmente temos na nosa cidade unha mostra que conmemora  o  25 aniversario da creación do hospital do Meixoeiro, “ARTE E SANIDADE”, que conta coa participación de traballadoras e traballadores de diferentes categorías profesionais, sanitarios e non sanitarios de atención  primaria e especializada, que reflicte asimesmo moita diversidade no estilo e técnicas utilizadas por quenes participan na mostra.

  O cartaz da mostra, deseñado polo artista Xosé Luis Otero

 Na exposición, que busca un espazo de encontro que permita achegar á cidadanía as obras de profesionais da sanidade, atópanse varias alumnas da ESCOLA DE ARTES E OFICIOS DE VIGO, que amosan a importancia da formación que a escola ofrece á cidade. Alí estivemos apoiando as nosas artistas, parte do alumnado de Pintura e dúas profesoras, Rosa García, mestra de escultura e eu mesma.

 Estas son as fotos da mostra co alumnado da escola e doutr@s participantes .

Loli Carballo e a peza Dualidad, realizada en madeira, na actualidade alumna de Escultura e Talla en madeira e exalumna de Pintura

Cheché Álvarez, exalumna de Pintura, e as súas pezas Pintar sen papeis, en técnica mixta, que formaron parte da mostra de Aula Aberta do ano 2013

Esperanza Martínez Peniza, exalumna de Serigrafía que cursa na actualidade iniciación na aula de Pintura, coa  peza Anémona, un óleo sobre lenzo

Marila Pequeño, coa peza Composición 55, realizada en técnica mixta, exalumna de debuxo

Flora Villar Ferreiro, cunha serigrafía, Shaka, exalumna de Escultura e Talla en madeira e de Serigrafía

Ante a peza Lluvia en el campo, óleo sobre lenzo de Sergio Ananín Fernández, co autor e Teruca Cendón

Diversos amigos coa peza de Iria Blanco (a esquerda da foto), Investigando, acrílico sobre tea

        Alumnado de Pintura ante a peza de Loli Carballo

MARLENE DUMAS (Parte II)

See no evil.1991

 Dumas posúe un afán de coleccionista de imaxes nas súas exposicións máis citadas Models (1995-96, Salzburgo), Pin-up (1997, Bélgica), One Hundred Models and Endless Rejects (2001, Boston), Name non Names (2002, Parides), Suspect (2003, Venecia) e Female (Baden-Baden, 2005), con pezas baseadas en imaxes preexistentes na arte occidental, ou nas imaxes trilladas da publicidade impresa ou televisada. Grazas á machacona repetición da categoría (modelos, prostitutas, modelos rexeitadas, cadáveres, rostros femininos), a superficie pictórica devén o que Baudrillard chamou “a pantalla total” por onde desfilan en heteróclita marcha os obxectos convertidos en espectáculo. O atosigamiento que producen no espectador delata a forma en que a tradición e os medios masivos de comunicación han abolido “as distancias: entre os sexos, entre os polos opostos, entre o escenario e a sala, entre os protagonistas e a acción, entre suxeito e obxecto, entre o real e o seu dobre”.

The group show.1993. óleo

The secret. 1994. Óleo

Ao agruparse en contundentes categorías, as pezas de Dumas operan como delacións, desconstrucciones, comentarios ou parodias que denuncian, precisamente, a natureza artificial e artificiosa daquilo que se representa sobre a superficie pictórica como o particular, é dicir, como o “real”. Non deixa de ser irónico que Dumas recorra á pintura, á acuarela e ao gouache para as súas obras: estas tecnoloxías que adoitan prestixiar o único e diverso se dislocan para travestirse do repetitivo. O singular devén a ocasión da copia baixo a forma pseudocientífica da categoría.

Naomi. 1995. Óleo

Drunk.1997

Miss January.1997.Óleo

De watch-kamer.1988

 Traballa cun abigarrado mosaico de simulacros que se desprazan ata a mera intuición da cousa. Dedicada a exercicios de mímesis centrados, polo xeral, no corpo humano, Dumas neutraliza a vontade anestésica que tradicionalmente axúdanos a confundir o referente da imaxe cun referente no “mundo real”, advertindo, precisamente, que as imaxes baséanse en imaxes en cuxa sucesión infinita vai desaparecendo todo vínculo coa cousa.

Waiting for meaning.1998

Measuring Your Own Grave. 2003.Óleo

 Feathered Stola . 2000

The kiss. 2001. Óleo

 Non deixa de ser un escándalo a suxerida adhesión de Dumas á condena platónica da mímesis, aínda que se trata dunha adhesión que ironiza o simplismo dunha moralidad iconoclasta.