VERMEER DE DELFT(Parte III)

 

O vaso de viño. 1658-61

 Vermeer alcanzou certa fama na súa cidade de Delft como pintor innovador e como experto en cadros. En 1672 foi convocado a A Haia para facer unha peritaxe sobre unha colección de teas vendidas a Federico Guillermo, grande elector de Brandemburgo. Casou en 1653 con Catharina Bolnes, católica, filla de Maria Thins, que dispoñía de bos ingresos. Non obstante as Provincias Unidas foron invadidas por Francia e logo Inglaterra declarounos a guerra, o que repercutiu negativamente no mercado da arte en xeral, e nas finanzas dos Vermeer en particular, xa que tiñan once fillos.

 

 

A rapaza e o vaso de viño. 1659-60

 

A lección de música. 1662

 

 Suponse que se perderon algunhas das súas obras porque en máis dunha ocasión tivo que entregalas para pagar as súas débedas aos tendeiros. Jan Vermeer morreu pobre, e a súa muller tivo que vender os seus cadros ao concello para sobrevivir e manter os seus oito fillos aínda menores. Logo disemináronse as súas obras (algunhas chegaron a saír do país) ás veces coa sinatura doutros pintores para darlle máis valor. Das 34 obras recoñecidas actualmente como auténticas, só 16 levan a súa sinatura e unicamente dous a data.

 

 

 

Rapaza cunha  xarra de auga.1662

 

 

A rapaza do colar de pérolas. 1664

 

 Con respecto a este tema é interesante salientar os estudos realizados en varias obras do artista para verificar a súa autoria, pois Johannes Vermeer ingresou no gremio de Delft en 1653 e formou parte do seu consello en catro administracións. Aínda que se carece de documentación que probe que Vermeer tivo aprendices, da comparación de dúas pequenas pinturas da National Gallery pódese deducir que tivo polo menos un discípulo. Ambas as dúas táboas teñen apenas dezaoito centímetros de ancho e, aínda que se parecen moito en canto o motivo, difiren lixeiramente na execución.

 

 

O Concerto. ca 1664

 

 

 

VERMEER DE DELFT (Parte II)

 

 Diana e as súas compañeiras.1655-56

 

 Moitas das aproximadamente trintaecinco pinturas que agora se lle atribúen teñen como escenario a casa que  pintor herdara dos seus pais. Vermeer foi sobre todo o pintor da luz. Nos seus estudios de óptica empregou sen dúbida a cámara escura, o antepasado da moderna cámara fotográfica. Este aparato científico empregaba lentes axustables e espellos para captar a reflexión da luz e proxectar a escena na pantalla da tapa.

 

 

A alcahueta.1656

A súa obra é escasa: trinta e catro cadros de escenas de interior (como A Leiteira) ou retratos (Rapaza con turbante) e dúas paisaxes urbanas (A canella e La vista de Delft). Mesmo o número de pinturas atribuídas a Vermeer varía, debido ás circunstancias nas que morreu este pintor e ao seu posterior esquecemento. Vermeer destacábase na restitución da luz, da textura, da perspectiva (quizais empregaba a cámara escura) e das cores trasparentes. Coidaba a harmonía das cores. Nas súas obras pódese sentir o silencio dos personaxes nalgúns momentos íntimos das súas vidas. Interesouse por todas as capas da sociedade con igual esmero, dende o retrato dunha simple leiteira traballando ás obras nas que amosa o luxo e esplendor dos ricos burgueses da época nas súas espazosas casas, polo tanto a súa pintura nos revela moitos aspectos da vida desta época. Na súa obra pódense atopar connotacións relixiosas e científicas.

 

 

 

A leiteira.1658

  

 

Vista de Delft. ca 1660-61

 

 

                                      

 

 

BRANCO E NEGRO

O pasado martes 24 desetembro, no FARO DE VIGO, apareceu un interesante artigo firmado por Ágatha de Santos,  sobre a exposición BRANCO E NEGRO, que clausúrase mañá.

SUMI-E

O pasado fin de semana tiven a gran sorte de participar no "Primeiro encontro coa Pintura China" nun curso en Faro Vilán, organizado polo artista Antón Sobral e no que a profesora Susana Pérez Lorente, coñecida no mundo da arte como Yano Yoro e o mestre chinés Li Chi-Pang, amosáronos os segredos do SUMI-E.
 O SUMI-E consiste nunha técnica de debuxo monocromática con tinta chinesa, que desenvolveuse en China no Dinastía Tang (618-907) e que  foi introducida no xapón polos monxes budistas zen chineses no século XIV e que acadou unha grande importancia en Xapón sobre todo no Período Muromachi (1338-1573).
Sumi-E consiste en catro trazos de pinturas usualmente referidas como os catro “amigos”: Bambú,(para o Mestre Li o máis difícil de realizar) brotes de Ameixeira, Orquídea Silvestre e Crisantemo.

O Mestre Li, realizando unha  flor

 

 

Estes son algúns dos debuxos que o Mestre Li realizou con tinta chinesa e máis acuarela para amosarnos a técnica do SUMI-E.

 

 

 

E para rematar foto de participantes no curso: Bea, María e máis eu.

 

 

 

 

VERMEER DE DELFT (Parte I)

 

Posible autorretrato do artista na obra A alcahueta.1656

 

 Sabemos relativamente pouco acerca da vida de Vermeer, a excepción dalgúns feitos básicos anotados en rexistros e documentos legais. Vermeer naceu en Delft (Países Baixos), fillo do traballador de clase media Reijnier Janszoon. Foi bautizado como protestante o 31 de outubro de 1632 baixo o nome de Joannis. E enterrado na Igrexa Vella (Oude Kerk) en Delft. É, despois de Rembrandt, o máis famoso pintor holandés do século XVII, período que é coñecido como a idade de ouro de Holanda, polas súas asombrosas realizacións artísticas e culturais. A súa obra é escasa, xa que a pintura non era a súa principal fonte de ingresos. Especializouse en escenas interiores cotiás da vida doméstica burguesa. Non foi nunca especialmente rico, quizais debido ao escaso número de pinturas que producía e debido en parte ao feito de ter que manter once fillos.

 

 

Cristo en casa de Marta e María.1654-55

 

Debemos ter en conta a época na que viviu o artista, os gremios de artistas estaban formados en xeral por pintores, escultores, gravadores, ceramistas, tapiceros e comerciantes. Os estudantes traballaban como aprendices nos talleres dos artistas ata que adquirían suficiente experiencia para entregar unha obra mestra, que se avaliaba para determinar si merecía converterse en mestre.
 

 

Santa Práxedes.ca 1655

 

Nas obras "Rapaza lendo unha carta "ou" Rapaza dormida", ambas do ano 1657, aprecianse xa algúns dos rasgos distintivos da estética do artista na representación de mulleres. mulleres ante unha ventá ou un moble,de perfilou de costas, silenciosas, abstraídas, solitarias, ensimesmadas na casa, en interiores burgueses, iluminados por unha luz que ven case sempre da esquerda.Sitas en cuartos que adiviñamos como interrogacións sobre unha vida que descoñecemos pero que alí acontece. Hai unha irrupción do espectador como 'voyeur' nestas casas, nesta proximidade coas mulleres que habitan e se moven nestes cuartos onde nós 'tamén estamos'. Entramos na súa intimidade sen que pareza notar nosa presenza.

 

Rapaza dormida. ca 1657

 

Rapaza lendo unha carta. 1657

 

 

 

 

 

 

 

TÉCNICAS CO ACRÍLICO

 

Este vídeo foi  grabado na aula de Pintura da EMAO, para explicar as diversas técnicas e procedementos co Acrílico.

Artigo sobre a mostra BRANCO E NEGRO no ATLÁNTICO DIARIO.

Artes e Oficios apuesta por la expresividad del blanco y negro

Artistas y artesanos comparten un discurso contemporáneo y conceptual en la exposición que acoge el espacio E-Mao

ana baena. vigo - 15-09-2013

Dibujo, pintura, escultura, pero también cerámica, serigrafía, marroquinería o encajes de bolillos son abordados desde una estética contemporánea en la exposición 'Branco e Negro' del espacio E-Mao. Con abstracciones y referencias conceptuales dignas de un Centro de Arte, la artesanía demuestra su capacidad de evolución en una propuesta hecha por los alumnos de la Escola de Artes e Oficios.

Las alumnas de pintura de Artes e Oficios que participaron en la exposición “Branco e Negro”

 La muestra, que permanecerá en sala hasta finales de octubre, recoge los trabajos de fin de curso en las distintas disciplinas impartidas en el centro. Oficios tradicionales como la luthería antigua, la encuadernación o la construcción de gaitas se adaptan a una filosofía simbólica, donde a través del potencial expresivo del color y de la ausencia del mismo elaboran un discurso coherente, lleno de originalidad, al tiempo que une la funcionalidad con la estética.
Paula Mariño, profesora de pintura en Artes e Oficios, asegura que 'no se trata de una simple exposición de fin de curso, es un proyecto más complejo, donde los alumnos abordan los trabajos desde una perspectiva lo más profesional posible'.
Conjuntos escultóricos, instalaciones conceptuales o murales fraccionados comparten espacio con encajes o cerámicas. Con una estudiada puesta en escena, el montaje busca incidir en el contraste entre el blanco y el negro, el vacío y la materia, el silencio y el ruido.

Esta ambiciosa propuesta en la que participaron todos los departamentos de la Escuela, ocupa el espacio artístico E-Mao, una sala concebida para mostrar el dinamismo y los avances que se experimentan en el centro. En sus aulas se imparten hasta quince disciplinas que van desde la artesanía hasta las distintas expresiones artísticas. 

 Para ver a páxina completa no ATLÁNTICO:
http://www.atlantico.net/noticia/253581/artes/oficios/apuesta/expresividad/blanco/negro/