ACUARELA DO NATURAL

  Acuarela, etimoloxicamente, deriva do latín "aqua" e o dicionario defínenolo como "pintura realizada con cores diluídas en auga e que, emprega como branco, a cor do papel" ou "cores cos que se realiza a pintura, pois a auga é o medio polo cal transmítese ao papel a calidade e calidade da cor dos distintos pigmentos diluídos neste medio, aglutinados xeralmente con goma arábiga. As cores xa preparadas disólvense, en auga e aplícanse ao papel por medio dun pince lou con esponxa. Os baños cos que bañamos o papel usando o pincel ou outro medio, chámaselle aguadas.

 A característica principal dos traballos en acuarela é a transparencia que producen estes pigmentos diluídos, o que fai tamén que a técnica sexa difícil, como difícil resulta a tarefa de corrixir ou disimular algún erro que, no periodo de ejecución prodúzase, aínda que sempre existe algunhas posibilidades ou recursos que brinda o coñecemento e comportamento da acuarela.

 O grupo de tarde de Iniciación de Pintura da Escola de Artes e Oficios de Vigo, estivo facendo estudos do natural dos árbores na Praza da Estrela en Vigo, para traballar nesta técnica de Acuarela.

 

 

 

 

 

PAULA REGO: A VONTADE SUBVERSIVA E LIBERADORA. (Parte III)

 No ano 1990, Paula Rego foi elixida para a primeira praza de Artista Asociado que concedeu a National Gallery. Isto facilitoulle un coñecemento directo da mellor pintura europea, desde antes do Renacimiento ata finais do século XIX, que en moitos casos aparece na súa obra subseguinte.

 

A noiva. Pastel sobre papel. 1994

 

 O estilo de Rego é comparado en ocasións coas ilustracións de historietas ou tebeos. Como nas historietas, os animais represéntanse a miúdo en papeis e situacións humanas, sobre todo na década dos anos setenta e oitenta. Os seus últimos traballosmostran un estilo máis realista, pero en ocasións continúan as referencias animais, a serie Dog Woman desta década por exemplo, nunha serie de cadros ao pastel representa a mulleres con diferentes poses propias de cans.

 SERIE MULLER CAN. Pastel sobre papel. 1994

O seu traballo ofrece a miúdo unha cara sinistra, acentuando a dominación maliciosa e a subversión da orde natural. Ocúpase de realidades sociais polémicas, como por exemplo a serie Triptych (1998) sobre o tema do aborto, actualmente na colección Abbot Hall en Kendal.

“O esencial é atopar as historias verdadeiras, se atopamos unha historia que dalgún seito crúzase con algo que xa está na nosa cabeza, non é necesario que garde unha relación extremadamente forte coa nosa experiencia persoal. Porén, temperamentalmente ten que servirnos. Así é posíbel entrar nela, e aportarlle un contexto persoal, subxetivala”, comenta Rego. No caso da serie dos abortos, a artista, denunciou con estas obras a falta de sensibilidade social sobre o tema no seu país, pois meses anos estaba prohibido.

SERIE SOBRE O ABORTO (1997-99) Pastel sobre papel.

 

 

 

AUTORRETRATO EN ÓLEO: O PROCESO

No segundo trimestre de Perfeccionamento II, o alumnado traballa na técnica de óleo o autorretrato.

 

 O autorretrato é un dos exercicios de análise máis importante que pode facer un artista. Implica escrutarse o rostro e coñecerse ata tal punto que a expresión que teña nese momento tradúzase no debuxo ou a pintura que aborda. En épocas pictóricas como o barroco ou o renacimiento, unha dos costumes era que o artista se autorretratara dentro dun gran cadro, para reafirmar o seu autoría ou para dar a entender as súas intencións, como o fixeron Velázquez, Artemisia Gentilleschi ou Rembrandt.

  FOTOS DO PROCESO: bocetos sobre papel co óleo

 

 

  

 Un autorretrato non necesariamente implica un xénero realista, moit@s artistas realizan o traballo desde distintos estilos e movementos, o que da como resultado en ocasións unha obra no que a figuración pode deixar paso a manchas ou liñas para configurar o autorretrato, afastándose do realismo máis non da verosimilitude.

 O proceso de aprendizaxe do autorretrato na aula ten varios pasos: debuxo en papel do face e posterior estudo das cores a empregar; despois pasamos o debuxo a lápiz ou carboncillo ao lenzo, para posteriormente aplicar a cor. O proceso do óleo é de secado lento, polo que pódese rectificar e ir traballando pouco a pouco as zonas de luces e sombras ata rematar o traballo.

 

COMENZO DAS OBRAS SOBRE O LENZO: prepintado

 

 

FOTOS DALGUNHAS OBRAS XA REMATADAS

 

 

 

PAULA REGO: A VONTADE SUBVERSIVA E LIBERADORA. (Parte II)

 

Os músicos. Acrílico sobre papel montado sobre lenzo.1981

 

 

Vivian e os escorpións. Acrílico. 1982

 

 Allea ás modas pasaxeiras, Rego practicou sempre a pintura figurativa baixo formas moi diversas e é dos poucos artistas modernos cuxa obra vira en torno á vida mesma, como tamén o fixeron os predecesores que reivindica, Goya e Hogarth, revelando así o mellor e o peor da condición humana. O seu estilo relacionase con Francis Bacon e Lucian Freud pero cunha forte influencia de Beatrix Potter e os seus libros de contos de hadas.

A principios dos 80 realiza obras de gran formato e fluída execución, pintadas en acrílico sobre papel, como “O mono vermello pega á súa muller” (1981), na que animais que recordan aos contos infantís recrean dramas humanos que resultan, de xeito alternativo, increíblemente divertidos e profundamente angustiantes.

SERIE DAS ÓPERAS. Realizadas en acrílico sobre papel pegadas sobre lenzo.

 

A traviata.1983

 

Falstaff.1983

 

S/T.1983-84

 

Aida II.1983

 

Jenúfa. 1983

 

O importante cambio que se produciu na súa obra nesta década coa secuencia sen título de imaxes de “Nena e can”, é un precedente de obras posteriores como “As criadas”, 1987 (inspirada na obra de Genet), “A filla do policía” (1987) e “A familia” (1988), obras clave que contribuíron a establecer a súa reputación.

 

Serie NENA E CAN. 1982

 

SERIE NENA E CAN. Dúas nenas e un can. 1982

 

 

As criadas.1987 

 Pintura baseada nun caso da vida real (outros casos e persoaxes reais aparecen tamén noutras obras da artista) de las irmás Papin, Christine y Lea, quenes traballaban no servizo doméstico para una rica familia parisina e que nun día sen motivo aparente asasiñaron a nai e a fiila da familia, mentres o pai estaba no traballo. A ambigüidade e a psicose ameazante están presentes na imaxe, en certo punto claustrofóbica.

  A finais dos anos 1980 fixo unha serie de pinturas que exploran relacións familiares cercanas. Todas as relacións parecen un tanto disfuncionais, particularmente entre os pais e as fillas. Unha boa mostra son estas obras que aparecen a continuación.

 

A filla do policía. 1987. Óleo sobre lenzo

 

The fitting. 1980. Óleo sobre lenzo

 

 

A danza. 1989

 

 A súa técnica impecable no debuxo e no manexo da cor, moi rico e con grandes contrastes de luces e sombras, atrápanos e sorpréndenos, pero os temas que elixe e a formulación do que vemos non dan lugar á contemplación sen máis, senón que conmociona o máis íntimo da nosa sensibilidade non deixándonos indiferentes, cumprindo así una das máis importantes funcións da arte.

 

O cadete e a súa irmá. Pastel. 1988